(`'•.(`'•.¸*¤*¸.•'´)¸.•'´) kalbimdesin (`'•.(`'•.¸*¤*¸.•'´)¸.•'´)

Sus sa sessizlikten kurur... Konuşsa adı "ayrılık " olur.
Kalktı ayağa... Yürüdü... Uzun uzun uzaklara yürüdü. Ayrılıyordu. Şehrin suçlar bakışlarından sıyrılıyordu… Gözlerini kapatıp, sustuğu gözlerde uyanmayı diliyordu… Gözlerinde şiir vardı; topladığı karanlık yanlarıyla, hüzünlerce konuştu… Hüzünlerce koştu yeni hüzünlere… Altı çizili satırlara yürüyordu, ardına bile bakmıyordu… Yerlerden topluyordu siyah yanlarını... Ayrılığı ayaklarına batıyordu…(Terk edilmişti… Giden şehri yüzüstü bırakıp gitmişti... Bilmediği bir kentin kaldırım taşlarında soğutuyordu ateşini…)“Okuduğun satır aralarında bul beni. Baktığın denizlerde ben varım; bak! boğuyorum bir düşünü daha… Sen iste yüreğim feda olsun... Sen öyle bir yürek acısı, sen öyle bir alın yazısı… Farkettin mi? kırsal kesimlerde açmıyor vaadettiğin güller... Yanılıyorsun, cami avlusunda el açmıyor yetimler…”İki kent… İki şiir... İki gözyaşı... İki ölüm… Biri mutlu, biri acı; iki son… Öyküsüne öykündüğüm ömrünün, içine gizlediğin ömrüm...
...
“Sen ölsen ben böyle yapmazdım...”
Susan bir sessizlikten daha fazla değildi hissettiklerim... Elimde akşamdan kalmayan ve komşudan istesem de alamayacağım “bir fincan düş ”…Ayrılığı ölüm geçiyordu vakit; gittin... Oysa, “sen ölsen ben böyle yapmazdım”...
Gözlerimden kaçan uykusuzluğu ararken açmıştım gözlerimi uykuna... Sen beni uyu bu gece... Ve hayra yor, gördüğün zorunlu rüyaları...Verileri alınmış hafızası terk edilmiş bir bedenden diliyordu af...Duymuyordu… Duymak istedikçe vazgeçiyordu... Ondan bahsettikçe kendinden oluyordu.. Hücreleri bölünmüş bir düşten söz ediyordu... Yarasının kalmamıştı vuslata yararı. Düş… değildi. Nasip… değildi. Mucize olmaktan vazgeçiyordu... Tarif

edilebiliyordu, o halde artık bu düş değildi... Düş’ü-yordu...

…
Sonra farkettim ki… Zaman…Acımasız bir acıyla yoğrulduğum zamanlardı, acıma acırken mutsuzluğu el yordamıyla işlediğim... Bir şarkının nakaratında kaldığım zamanlardı bunlar; aklım kalbime yar’dı...
Kimsesiz kaldığım zamanlardı... Ben vardım... Sen yoktun. Hüzünle yoğurdum gülüşlerimle, hiç bu kadar kendimin kalmamıştım. Ve ben hiç bu kadar senin olmamıştım... Çünkü ben... Hiç bu kadar yalnızlığın acemisi olmamıştım…Yalnızlığı dilime doladığım zamanlardan seslenirdim sana; vücut sıcaklığıma, göz yaşı sağanağıma uygun zamanlar değillermiş... Anladım...
Köprüden önce son çıkış burası, dahası var mı (?) Son burası... Karanlığın bile karanlığından gizlendiği yer burası... Burası uçurum... Burası son... Burası dip...
Biraz eğil sende bak...
SONRASI…
İki kent… İki şiir... İki gözyaşı... İki ölüm… Biri mutlu, biri acı; iki son… Ve inledi bir yürek; “Sen ölsen ben böyle yapmazdım...”

SEVGININ GUCU

Insanin kendisince inandigi mefkuresi,kisinin dunyasini ve hayat
akisini tamamiyle degistirebilir.
Akilci buyuk mefkureler insani gucli kilar ve idealist yapar.

Mefkureler bir Milleti pesinden asirlarca surukleyebilir. Yolunda
nice engeller olsada ulasmak icin o buyuk mefkureye,kalabaligin
icinde donen donekler,pes eden cilizlar,kadir kiymet bilmez hainler
daima cikabilir.

Milli mefkuresini kaybetmis kalabalik yigin,bu tur zaaflari
bunyesinde daima barindirir.
Bir insani bile durustce sevmekden,sevebilmekden uzak hayati
yasayanlar,en basit gonul iliskilerini bile duzenlemekden
uzaksa...boylesi kitlelere ulasmasi zaman alacak olan buyuk
mefkureleri anlatmak haliyle zor olacaktir.

Sevginin gucunu anlamakdan uzak insanlar gayesiz bir hayati elbetde
yasamak zorunda kalacaklardir. Birini sevmek,asik olmak,sevginin
gucunu hissetmek,korkulmasin'ki o kisiye mefkulerinden ve
kisiliginden hic bir sey kaybettirmeyecektir.

Sevmekden ar ve haya edenlerin kaybettigi cok kazandiklari hic bir
sey yoktur.
Bu Millete kanaatim o'ki once delice sevmesini ogretmek gerekir.

Delice sevginin ardindan aci bir ayriligi yasamasini, yasadikca
ayriligi efendice sinesine cekmesinide ogretmek gerekir.Acilar
insani daima pekistirir,ve zamanla daha saglikli dusunmesini saglar.

Cunku acilar tercubenin ta kendisidir. Adi Kadriye olmus,Ayse olmus
veya Fatma ne farkeder.
Bir kara kasin,bir surme gozun pesinden kosmasini bilmeyenlerin,veya
yasandiginda en aci gunun acisini icine atamayanlarin pesinden
kosacagi ne buyuk bir davasi nede gudecegi bir fikri olur.

Bir zaman hayatini mutlu edenin nasil kosulduysa pesinden,en onmaz
acilari sineye cekerek pismek, insani bir baska olgunlastirir.

Basit bir gonul iliskisini bile duzenlemekden, sevginin gucunu
hissemekden bile acizlerin,ve velhasil kisacasi sevebilmekden yoksun
zumrelerin yarinlarinda atacaklari saglikli bir adimlari soz konusu
olamaz.

Mefkureler sevginin sefkatini,kaybettiginde en degerli
varligini,sineye cekmesini, ve bircumle butun sabir cieceklerinin
yolundan gelmesini emreder. Sabir ise metanet ister, aci ister,
sefkat ister.

Yureksizler sevginin ne gucunden nede tilsimindan anlamazlar.Kaldiki
onlar sabir serbetini yudumlamamis zavallilardir. Uzun ve bir o
kadar mussakkat isteyen yollarin yolculari, her hengameyi hic
etmis, nice tadilmamis sevgileri tatmis, ve nice ayriliklarin
acilarini yureklerinde saklamis cetin insanlardir. Sevginin gucunu
hayat prensibi haline getirenler,cetindirler.

Derseki biri, yani cok bilmisin teki, sevgiyle mefkurenin ne
alakasi var? oysaki sevgisiz bir hayat ruhsuz bir beden,kokmayan bir
cicek, ve besmelesiz baslanan bir is gibidir.

Yar koynunda oynasanlar,toylasanlar, meydanlarda vurusanlardir.
sevginin gucu guzellige surukler,nice hayal gorunenleri gercege
donusturur, ve ince bir fikrin icine daldirip derin derin
dusundurur. Aglamak gulmenin degerini ogretir.

Ve her sevinc icinde biraz keder besler,sirf agina aldiklarini
egitmek icin.
Hayati kosanlar,nihayetinde kuru bir topragi kucaklar.Sairinde
dedigi gibi
( Hic guzel olmasaydi olurmuydu Peygamber? )

Gercek olan olum ise,... baki kalan insanlarin yasadikca icinde
yasattigi buyuk mefkurelerdir.
Isde o ulvi mefkureye kosabilmek ve tez elden kucaklayabilmek icin,
sevginin gucunu arkasina alanlar,birer bos kalabalik yigin
degil,toreleri namuslari,acilari,mutluluklari olan kocaaa bir tarihe
sahip Milletin ta kendisidir.

Bir kara kasin ardindan kosmasini bilen Millet, sevginin gucunu
idrak eden Millet, sanatin her alaninda yucelirki,simsiki
kenetlenmis ve yikilmasi zor bir kale oluverir.Ruhsuz,sevgiden
anlamayan topluluklar ise,insanlik adina ihtiyacdan sevginin gucune
ermis Milletlere kul kole olur,toresini bozar,namusunu satar,ozunu
kaybeder, baska Milletlerin ezikligi altinda can cekisir.

Evet kanaatim o, ve butun kanaat sahiplerininde bilmesi gereken
sevginin gucunu hissetmekdir.
Aglamalidirki gulmenin kiymetini bilsin.

Yoklugu tatmalidirki, bollugun ne buyuk nimet oldugunu anlasin.
Ayrilik acisini iliklerine kadar hissetmelidirki,buldugunda
sevgisinin kiymetini bilsin. Gor'ki bugun kiymet bilmezlerin
halini,sevgiden nasibini almamis,hoyratca bir yasami ilke
edinmis,zavallilarin icler acisi durumunu.Sevgisizlik onlari daglara
kacirir,ne yar kucaginda, nede torelerin otaginda nasiplenmemis
birer yuruyen kemik yigini olurlar.

Olduklari gibide kan doker,yuva bozar, can alir,kan alirlar.
Dedikya adi Kadriye olmus,Ayse olmus yada Fatma ne yazar.Ayrilik
yasasanda sev.
Sev'ki yucelesin. Sev'ki guclenesin. Bagrina tas bassanda sev. Cunku
sen askin karsisinda alcaldikca buyuyeceksin.
Nice gercek sevgilere ve buyuk mefkurelere....
Selam ve Sevgiyle...

SEMİSİN O GELEN